Bebegim bugun 27 gunluk oldu. Yarin tam 4 haftalik olacak! Zamanin nasil gectigine akil erdiremiyorum. Daha 27 gun once ben telasla kizim ne zaman gelecek diye endise duyarken, simdi 27 gunluk bir bebe olarak kucagimda emiyor. Her anne baba gibi, bizler de bebegimize saglikla kavustugumuz icin cok mutluyuz ve tabii ki ona her bakisimizda icimiz eriyor. Soyle ki:
"Yavrum, seni ben dogurdum!"
"Iyi ki dogurdum seni, oh, iyi ki varsin, seni cok seviyorum!" (Ve minnacik bebegi sak suk opmeler...)
gibi laflar gun icerisinde agzimdan sik sik dokuluyor. Evet, her insana yavrusu bir baska, bir ozel, bir biricik gelirmis ama benim evladim bir baska yahu! :) Bakmalara doymak mumkun degil, her ne kadar klasik bir yenidogan ve anasi iliskisi sursek de (yani yapisik olaraktan).
Iyi ki gelmis dunyaya. Iyi ki onun yuzunden geceleri deliksiz uyumuyorum. Iyi ki altini degistirirken uzerime kaka yapiyor. Iyi ki saglikli, hayatta ve bizim kucagimizda.
Seni cok seviyorum minik tirtilim.
